Wszystko jest takie ulotne... Życie, przyjaźń, miłość, zaufanie... Zabawne, jak nasze losy potrafią się diametralnie zmienić w ułamku sekundy. Najpierw jest uśmiech, radość, ciepło w sercu, dalekosiężne plany, a za chwilę wszystko to pęka, niczym mydlana bańka. Pojawiają się obawy, nienawiść, czarne scenariusze. Widać, niektóre jednostki [z grzeczności nie wskażę palcem na siebie samą] nie są stworzone do tego, aby żyć w bardzo bliskich relacjach z innymi istotami. Jest tylu ludzi, którzy zamiast rodziny i miłości wybierają drogę kariery i sławy, spełniania się zawodowego. Czy są szczęśliwi? Nie wiem, ale być może będzie mi dane się o tym przekonać? W końcu czymś należy absorbować swój umysł, kiedy w grę wchodzi sklejanie kawałków własnego serca... „Jakoś się ułoży” - slogan, puste słowa, ale nadal naiwnie w nie wierzę. A może powinnam kłaść nacisk na ”jakoś”? Bo to przecież jeszcze nic nie znaczy...